Veel mooie sessies, maar dit mooie voorbeeld van Giovanni Giamminola blijft me bij.

De Fosbury Flop.
Je weet wel, de hoogspringer die in 1968 als enige besloot om achterwaarts over de lat te gaan.
Iedereen dacht dat hij gek was.
Tot hij goud won.

Sindsdien springt iedereen zo.

Onboarding lijkt daar op.
Bijna elke organisatie pakt het op dezelfde manier aan.
Een introductieweek. Een buddy. Een paar trainingen. Een checklist.

En iedereen doet zijn best om dat goed te laten werken.
HR, L&D, leidinggevenden, ervaren collega’s, ze stoppen er allemaal energie in.

Toch blijft het lastig.
Nieuwe mensen zijn niet zo snel productief als gehoopt.
Ervaren collega’s raken overbelast.
En kennis verdwijnt sneller dan die opnieuw wordt opgebouwd.

Niet omdat mensen het verkeerd doen.
Maar omdat de manier waarop we onboarding inrichten al jaren dezelfde is.

Wat als je net als Fosbury besluit om het anders te bekijken?
Niet meer trainingen erbij.
Geen mooiere e-learning.

Maar onboarding op de plek waar het werk gebeurt.
Met de mensen die het werk al doen.
En een systeem dat zichtbaar maakt hoe iemand groeit.

Dat is geen kleine verbetering.
Dat is een andere sprong (vooruit)!